داستان شب

بعد یک ماه تلاش بدونه نتیجه سوار تاکسی بودم ، راننده تاکسی عجول بود اما پشت چراغ راهنمایی گیر افتاد . تو دلم بهش می خندیدم ، چند وقت بود که اصلا خنده به لبام ننشسته بود . همینطوری که تو این فکرا بودم چشمم افتاد به یه جوون که قیافش خیلی شبیه کامران بود ، داشت از خط عابر رد می شد . خوب که دقت کردم خود کامران بود ، فوری از ماشین پیاده شد و با راننده حساب کردم . جرات نکردم نزدیکه کامران بشم ، آخه نمی دونم تو این مدت چی به کامران !

همینطوری خیابونا رو پشت سرش میزاشت ، انگار برای رفتن یا رسیدن دونبال هدفی نبود . چهل دقیقه بود دنبالش بودم تا رفت داخل یه مغازه لباس فروشی ، سه نفر اونجا بودن ، دو تا خانم و یه آقا که قیافش آشنا بود ! خوب که دقت کردم آقا سید بود ، دوست صمیمیه کامران . کامران مثل اینکه اونجا رو اداره میکرد ، رئیس بود چون اون دخترا خیلی زیاد بهش احترام میزاشتن . نمی خواستم خودم رو قبل از اینکه چیزی از کامران بدونم بهش نشون بدم پس منتظر شدم تا از مغازه بره ، شاید آقا سید حرفایی برای شنیدن برام داشته باشه !

• نزدیکه ظهر بود که مامان زنگ زد ،
• الو ، سلام
• سلام مامان
• کجایی شیما ظهرها ، می خوایم غذا بخوریم !
• مامان من جایی کار دارم نمی تونم بیام
• بیا خونه بعد برو دنبال کارت ، بدنت به انرژی احتیاج داره
• آخه
• آخه نداره ، زود بیا منتظرتیم
• باشه
• قربونت ، منتظرم
• مامان مامان
• بله ، چرا داد میزنی ؟
• ببخشید ، شهاب هستش ؟
• بله ، کارش داری ؟
• بله ، میشه گوشی و بدین بهش !؟
• باشه
• شهاب ، شهاب شیما کارت داره
  .............
  .............

• سلام شیما ، چه خبر ؟

• شهاب کامران رو پیدا کردم ، مامان رو بپیچون . گیر داده به نهار

• چه خوب ، می خوای بیام ؟

• نه ، تو فقط مامان رو بپیچون

• باشه

• خداحافظ

• خداحافظ

خدا رو شکر کردم شهاب خونه بود ، بازم منتظر موندم تا کامران بره . پیش خودم گفتم قدیم خیلی برای غذا خوردن عجله داشت حالا که باید عجله داشته باشه ، گرسنش نیست . دخترا از مغازه رفتند ، فکر کنم اونا گرسنشون شده بود . دیگه صبرم به لبم رسیده بود که آقا سید از مغازه اومد بیرون ، منم چون می خواستم باهاش صحبت کنم رفتم دنبالش .

اینقدر منتظر شدم تا از مغازه دور شدیم ، خودم رو رسوندم بهش !

• سلام آقا سید

• مثل اینکه خورده باشه و دیوار همونجا میخکوب شد .

• فقط یه نفر به من می گفت آقا سید ، سلام شیما خانم

• سلام ، بله اون یه نفرم من بودم ، خوب یادتونه

• بله ، درسته خودتون این روزا نستید اما آثار و خاطراتتون همیشه هست

• نمی فهمم دارید در مورد چی صحبت می کنید

• نمی قهمید یا خودتون رو به اون راه زدی ؟!

• نه واقعا متوجه نیستم

• کامران رو میگم ، با اینکه شما بی دلیل رهاش کردین هنوز اسم شما رو لباشه
  با اینکه ترکش کردین ، هنوز یادگاریای شما دنبالشه

داشتم از خجالت آب می شدم ، این بر خورد آقا سید منو آب کرد ، برخورد کامران چه شکلیه !!

• آقا سید اگه شما ماجرا رو بفهمید اینطوری باهام رفتار نمی کنید

• ماجرا ... !؟ ماجرایی به غیر از نابود شدن کامران این وسط اتفاق نیوفتاده
  کامران با رفتن شما نابود شد ، برای اینکه پدر و مادرش دردش رو نفهمن روزی ده جور قرص می خوره تا سرپا باشه . قرصایی که فیل رو میخوابونه ، کامران رو آروم نمی کنه ! چطور تونستید این کار رو بکنید ؟

بغض گلوم رو گرفته بود ، نمی تونستم صحبت کنم . من که جلوی پدر مادرم گریه نمی کردم اونجا وسط خیابون گریم گرفت . آقا سید یکم آرومم کرد و ازم خواست بریم یه گوشه بشینیم ! همه ماجرا رو براش تعریف کردم ، از سیر تا پیاز . از حرفهای شهاب تا اتفاق اونروز توی پارک ، ازش کمک خواستم نه اینکه من و کامران به هم برسیم ، ازش خواستم کمکم کنه که کاری کنم کامران منو ببخشه !

بهم گفت باید فکر کنه ببینه چکار میتونه بکنه که کامران منو ببخشه ، خوشحال شده بودم چون حرفم رو باور کرده بود و همیطور اینکه نفوذ زیادی روی کامران داشت . شمارم رو گرفت و منو راهی خونه کرد ، گفت خبرم می کنه منم با یه دنیا امید برگشتم خونه !

وقتی رسیدم خونه کسی خونه نبود ، خیالم راحت شد که از بازپرسی مامان و سوالای شهاب خبری نیست . رفتم تو اتاقم خیلی وقت بود خواب راحت نرفته بودم ، امیدی که آقا سید بهم داده بود باعث آرامشم شده بود . هنوز تو فکر بودم که به کامران چی بگم که دیگه چیزی نفهمیدم .

ادامه دارد ...

مجید ن

از همه بچه هایی که تا الآن این قسمت از داستان رو خوندم به خاطر اشتباهات تایپی فراوون معذرت میخوام .

این روزا اتفاقی برام افتاده که تو شادی غرق شدم ، پس منو ببخشین !